Overzicht bijbelboeken

Over > Interpretatie

Septuagint

De schrijvers van het Nieuwe Testament citeren regelmatig uit het Oude Testament. Vooral de passages over de komende Messias, die zij toepasten op Jezus Christus. Deze aanhalingen blijken na vergelijking behoorlijk 'vrij' te zijn. Een van de redenen daarvoor is dat zij vaak niet de Hebreeuwse grondtekst gebruikten (zoals onze Nederlandse bijbelvertalingen dat doen), maar een Griekse vertaling daarvan, de Septuagint. (Een andere reden is dat ze de tekst meestal niet op papier voor zich hadden, maar uit het hoofd dienden te citeren.)

De Septuagint is ontstaan tussen de vierde en de tweede eeuw voor Christus, in Alexandrië, in die tijd het intellectuele centrum van de wereld. Volgens de legende vertaalden 72 joodse geleerden (vandaar de naam: Septuagint betekent 'zeventig') in aparte kamers de Hebreeuwse bijbeltekst. Naderhand bleek dat ze allemaal, onafhankelijk van elkaar, precies dezelfde vertaling hadden gemaakt, tot op de tekstcommentaren toe. Dit verhaal vertelt ons weinig over de echte ontstaansgeschiedenis van de vertaling, maar des te meer over de autoriteit die het geschrift genoot in de eeuwen erna.

De Septuagint was de bijbel van de vroege christelijke kerk (het Grieks was de meest voorkomende taal, zelfs bij diasporajoden). De vroege kerkvaders beschouwden de vertaling zelfs als goddelijk geïnspireerd.

De oosters-orthodoxe kerk beschouwt de Septuagint nog steeds als de gezaghebbende tekst voor het Oude Testament.

Heeft betrekking op:

Marcus 1:2, 1 Korintiërs 3:19